مرداب  تنها  بود  و من  تنهاتر   .  مرداب  ارام بود  و  من  در ارامش او   را  نظاره   می کردم

مرداب  ساکت  بود  و  مرا  نیز    سکوت  فرا گرفت

مرداب  را  دوست  دارم   .  او  بزرگ  است  ،  ارام  است  ...

ولی غمگین و  دلی  پر  درد  دارد  .

يه روز وقتي به گل نيلوفر نگاه مي کردم ترس تموم وجودمو برداشت که شايد منم يه

 روزمثل گل نيلوفر تنها بشم. سريع از کنار مرداب دور شدم. حالا وقتي که ميبينم خودم

مرداب شدم دنبال يه گل نيلوفر مي گردم که از تنهايي نميرم و حالا مي فهمم گل نيلوفر

مغرور نيست اون خودشو وقف مرداب کرده

...سکوت سرشار از ناگفته هاست.

کاش ميشد تا بچگي سفر کرد
 مثل سادگي گريه کرد
کاش ميشد غمو تويه لالايي سکوت گم کرد
 مثل شوق کودکي خنديد
کاش ميشد تنهايو نفس کشيد
 به اندازه درياها  نگاهت کرد
کاش ميشد مثل بي پناهي فرياد کشيد
 قد تموم لحظه ها تو را صدا کرد
کاش ميشد دلتنگيو به باد سپرد
جدايي را پيمود
کاش ميشد مثل رويا تو را ديد
 مثل يه روياي شيرين...
رويايي که هيچ وقت بيداري نداره
....
به اندازه تموم دوست داشتن
به اندازه تموم لبخند تو...

تو حضور همه ی پنجره ها

روبروم دیوار های آجریه

خورشید روشن فردا مال تو

سهم من شبهای خاکستریه

تو هجوم دلواپسی های مدام

جز ترانه های زخمی چی دارم

وقتی حتی تو برام غریبه ی

سر رو شونه های بارون می ذارم

اسم تو برای من مقدسه

تا نفس تو سینه پر پر می زنه

باورم کن که فقط باور تو

می تونه قفل قفس رو بشکنه

منم و یه آسمون بی دریغ

منم و یه کوله راه ناگزیر

ای ستاره ی شب های مشرقی

پر پرواز منو ازم نگیر

چه کسی خواهد دید مردنم را بی تو ....

شبی سهمگین شبی طوفان و سرد

زشهر خاطراتم او سفر کرد ...

سفر به خیر مسافر ...

مسافر چرا به دلم سری نزدی؟به جرم چه مرا به خاطره سپردی؟

چرا غریبه؟

چرا مسافر غریب این دیار شدی؟

دوستت دارم

بی کسی رو برای سکوتش دوست دارم

سکوت رو برای آرامشش دوست دارم

و آرامش رو برای داشتن تو دوست دارم

و تو رو برای عشقت دوست دارم

عشقت رو برای به تو رسیدن دوست دارم

عشقت رو ، وجودت رو دوست دارم

ولی شاید تو ..........

منو دوست نداشته باشی

شاید ........

باید ........

حتما .......

احتمالا ......

وقتی که تو نیستی کدومش رو باور کنم

وقتی تو حرفام رو نمی شنوی

وقتی دوست داری جای من

جای من سکوت و تنهایی باشه

ولی باز می گم سکوتت رو

آرامشت رو ، عشقت رو

خودت رو دوست دارم و خواهم داشت

چشم تو چشمم وایسادی و

خیلی راحت بهم گفتی خوش آمدی

می دونی بهت چی گفتم

گفتم می رم ولی یادت باشه که خیلی راحت منو رهای کردی

دی

شب یخ زده در کوچه پس کوچه های ذهنم همه جا یخ زده است کاش خورشید طلوع کند و دوباره حیات جان تازه ای گیرد نه که این شب یخ زده را هم دزد به غارت ببرد

دیشب آن قدر باران آمد
که اکر بگویم یاد تو نبودم
باران با من قهر می‌کند

. . . من سراغ رد پایی میگردم

میان برگریزه هایی كه خاموش و سردند

. . . انگار غروبی تلخ را فرو میدهند

نمیدانم تا به كی خاطره ات یاریم میكند  . . .

نمیدانم تا به كی واپسین نگاهت را در آغوش بگیرم . . .

تمام لحظه هایم گر گرفته اند میان این عطر سرد و لزج . . .

نكند تو هم چون دیگران شده ای

قرارمان یادت رفته  . . .

آخ  . . .

این عادت . . .

این عادت تمام زندگیم را میسوزاند

اینكه گم شوی میان خاطره ای كه هیچ نشانی از تو ندارد

ایكاش تمام شوند این ثانیه ها  . . .

ایكاش . . .

به یاد تو شبـــــها آسمان را می نگرم
آسمانی که ستـــــاره هایش تو را در من زنده میکند
و به یاد تو همیشه گلها را میبینـــــــم
که شمع عشق تو را در من روشن کرد
و به یاد مهربانیهــــایت خورشید را میبینم
که روشنائیش زمیــــن را روشن میکند
و به یاد قلب پاکت که روحــــم را جلا میدهد
و به دریای بیکــــران و آسمان آبی بودن
نامه هایت را میخوانــــم
نامه هایی که خاطـــرات تو را در من زنده میکنــــد
و به یاد تو همیشه منتظــــر میمانم
که روزی نه با یـــاد تو
بلکه در کنــــارت .... دنیا را زیبا میبینم

وقتی رفتی همه چی رفت
همه ی دلبستگی رفت
شب و روز من یکی شد
حتی حس زندگی رفت
دیگه بی تو مرده بودم
حرف مردم شده بودم
توی آغوش نبودت
تو خودم گم شده بودم
وقتی رفتی تازه فهمیدم کی بودی
برای من تپش زندگی بودی
وقتی رفتی دیگه اون پنجره خوابید
وقتی رفتی آره رفتی وقتی رفتی
از تو مونده یادگاری
واسه ی من بی قراری
خنده رو لبام اما
از دلم خبر نداری
نه تو بودی نه ترانه
نه یه حرف عاشقانه
من مگه از تو چی خواستم
فقط و فقط بهانه
وقتی رفتی همه چی رفت
همه ی دلبستگی رفت
شب و روز من یکی شد
حتی حس زندگی رفت
دیگه بی تو مرده بودم
حرف مردم شده بودم
توی آغوش نبودت
تو خودم گم شده بودم
وقتی رفتی تازه فهمیدم کی بودی
برای من تپش زندگی بودی
وقتی رفتی دیگه اون پنجره خوابید
وقتی رفتی آره رفتی وقتی رفتی

سکوت شب من، عاشقانه ترين ترنم جاودان بودن است.
شب من، عارفانه ترين تجلي حضور صحنه هاي با خود بودن است.
فرداي بي صداي من، خسته ام آرام بيا
از ميان دلهاي شاد، من تو را گزيده ام
فقط تو آرام بيا...!
از پشت پلكهاي آخرين ستاره شب
از پشت ديوار بلند مهتاب
از پشت شيشه الماس چشمها
تو را به خدا به كدامين سو نظاره كنم؟
من هنوز رد پاي نرفته ام در راه رفته تو
من هنوز آواره كوي بي انتهاي اين جاده ام
چرا؟
به كدامين گناه بزرگ، كوچكم مي شماريد؟
هنوز در باور شب ماتم زده ام
بيا،براي اولين و آخرين بار فقط تو بگو
بگو كدامين جرم جز محبت مرا خار كرد؟
بگو شايد اين اولين باشد براي آخرينت!
ديشب براي اولين بار
نه ! ديشب براي هزارو يكمين بار بود كه ستاره شدم
گريه كردم، گريه كردم براي دلم تنها و بي صدا
حس كردم كه ديگر آزادم
چون ستاره بي هيچ غروبم
حس كردم كه چقدر از تو و دنياي تو آزاد و رها و دورم!!!

هنوز این عکس قدیمی حرفای نگفته داره                                          عکس تو پیشمه ، هیچ وقت منو تنها نمیذاره  وقتی عکستو می بینم ، خاطراتت زنده میشه                                          خیلی وقته رفتی اما زنده ای برام همیشه  یادته می گفتی دنیا ، پره از گرگ درنده                                          یادته می گفتی  باید همیشه باشم برنده  تا زمانی که تو بودی ، دنیا رنگ بچگی داشت                                          دستای گرم تو انگار ، تو شبام ستاره می کاشت   حالا تو رفتی و موندم تو این آشفته بازار                                           خیالت آسوده باشه ، نمیدم هیچکی رو آزار  قاب عکست مثه آینه روبه رومه هر جا باشم                                           واسه مردن ،صادقانه روز و شب غرق تلاشم

  آن کس که درد عشق بداند ،

                              اشکی بر این سخن بیفشاند :

  این سان که ذره های دل بی قرار من ،

                              سر در کمند عشق تو ، جان در هوای توست .

  شاید محال نیست که بعد از هزار سال ،

                              روزی غبار مارا ، آشفته پوی باد

  در دور دست ، دشتی از دیده ها نهان ،

  بر برگ ارغوانی ،

                 پیچیده با خزان ،

  یا پای جویباری ،

                چون اشک ما روان ،

                                                       پهلوی یکدگر بنشاند !

                                                       ما را به یکدگر برساند !

... و خداوند عشق را آفرید...

  كاش مي شد وقت رفتن ، چشم هايم را كنار راه تو بگذارند

 تا حسرت ديدار تو در جاودانگي ام نباشد ...

گفته بودی که شبی می آیم

باز شب شد و از پنجره ام

همچنان راه تو را می پایم

کنج این پنجره ها شب همه شب

منم و گریه و های و هایم

پشت این پنجره ها تا به سحر

پنجه بر پیکر شب می سایم

نکند بیهوده عمر خود را

پشت این پنجره می فرسایم

نکند بیهوده تکرار شود

قصه چشم به راهی هایم

باز چون دیشب و شبهای دگر

می روم پنجره را بگشایم

باز شب شد، شب و از پنجره ام

همچنان راه تو را می پایم 

                                     << محمد رحیمی>>

دوباره دلم اسیر بی کسی شده

دوباره دلم تنها و بی کس شده

دوباره دلم دیوانه ی چشمات شده

دوباره دلم مجنون حرفات شده

دوباره دلم مست اون لبات شده

دوباره دلم تاریک و تار شده

دوباره دلم تنگه برای دیدنت

دوباره این دلم تنگه برای زل زدنت

دوباره این صدا به دنبال اسم توئه

دوباره این تن خسته به دنبال توئه

دوباره بی وفایی از یارست

دوباره غم و غصه بر دوش ماست

دوباره اسمان به حال من می گرید

دوباره من به یاد تو می مانم

دوباره تا آخرین نفس

دوستت دارم

تا امروز دلم نشکسته بود

اکنون اما دلي در کار نيست

آنچه مدتها مي پنداشتم

حالا جز خيالي خام چيزي نيست

افسوس از اين حرفهاي نا گفته

ولي جاي حسرت نيست

چرا دهان باز نکردم٬ چرا نگفتم

از اين پس حتي جاي حرف زدن هم نيست

آن نگاههاي من٬ آن نگاهها

براي آنها هم حالا ارزشي نيست

فکر مي کردم شايد چيزي در بين است

ولي جز پندار خام چيزي نيست

براي من دنيا جز او نبود

اما او اصلا در اين دنيا نيست

قلب من از اول هم اشتباه کرد

او که در قلبش براي من جايي نيست.....

یادته یه روز بهم گفتی: هر وقت خواستی گریه کنی برو زیر بارون که نکنه نامردی اشک هاتو ببینه و بهت بخنده... گفتم اگه بارون نیومد چی؟ گفتی اگه چشم های قشنگ تو بباره آسمون گریه ش می گیره... گفتم یه خواهش دارم: وقتی آسمون چشام خواست بباره تنهام نزار... گفتی به چشم......... حالا امروز من دارم گریه می کنم اما آسمون نمی باره... و تو هم اون دور دورا استادی و داری بهم می خندی...

سكوت دشوار است.

بزرگ رخ مي دهد

  اولين كسي كه عاشقش ميشي دلتو ميشكونه و ميره . دومين كسي رو كه مياي دوست داشته باشي

  و ازتجربه قبلي استفاده كني دلتو بدتر ميشكنه و ميزاره ميره . بعدش ديگه هيچ چيز واست مهم نيست

  و از اين به بعد ميشي اون آدمي كه هيچ وقت نبودي . ديگه دوست دارم واست رنگي نداره ..

  و اگه   يه آدم خوب باهات دوست بشه تو دلشو ميشكوني كه انتقام خودتو ازش بگيري

  و اون ميره با يكي ديگه ...... اينطوريه كه دل........

 بوسه 

               بوسه تنها تصادفی است که پلیس در آن هیچ نقشی ندارد

 لطف حق

   دلت را خانه ما کن،مُصفا کردنش با من

                                               بیا درد دل افشا کن،مداوا کردنش با من

       اگر گم کرده ای ای دل،کلید استجابت را

                                               بیا یک لحظه با ما باش،پیدا کردنش با من

       بیفشان قطره ای اشک،که من هستم خریدارش

                                               بیاور قطره ای اخلاص،دریا کردنش با من

       به من گو حاجت خود را،اجابت می کنم آن را

                                              طلب کن آنچه می خواهی،مهیّا کردنش با من 

  وقتي خدا بهت ميگه "باشه" چيزي رو که مي خواي بهت ميده

            وقتي ميگه "صبر کن" يعني چيزه بهتري بهت ميده..

           وقتي ميگه "  نه ! " داره بهترينو برات آماده ميکنه

                                   عمیق ترین...   

عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه نداشتن کسي است که الفباي

  دوست داشتن را برايت تکرار کند و تو از او رسم محبت بياموزي.

عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه يخ بستن وجود آدمها و

  بستن چشمهاست.

 عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه به دست فراموشي سپردن

  قشنگ ترين احساس زندگي است.

عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه ناتمام ماندن قشنگترين

  داستان زندگي است که مجبوري آخرش را با جدايي به سرانجام

  برسانی.

 خدايا آنكه در تنهاترين تنهاييم ، تنهاي تنهايم گذاشت ، خواهشي دارم...

                       تو در تهاترين تنهاييش ، تنهاي تنهايش نذار.

             غم کنارم آمده تا اشک را

               روي گونه باز نقاشي کند

               عقل در ژرفِ بيابان خيال

               بازهم ديوانه انديشي کند

               روي ماه افتاده عکس يادِ تو

               خيره گشته چشم من بر روي ماه

               مي وزد آرام در دشتِ دلم

               گهگهي عطر نسيم گرم آه

               مي روم تا اوج رويايي دگر

               تو بودن را تمنا مي کنم

               لابه لاي آرزوهايم تو را

               با نگاهي خسته پيدا مي کن

مي نگرد هر زمان دو چشم سياهت

تشنه ي اين چشمه ام، چه سود، خدا را

شبنم جان مرا نه تاب نگاهت

جز گل خشكيده اي و برق نگاهي

از تو در اين گوشه يادگار ندارم

زان شب غمگين كه از كنار تو رفتم

يك نفس از دست غم قرار ندارم

اي گل زيبا، بهاي هستي من بود

گر گل خشكيده اي ز كوي تو بردم

گوشه ي تنها، چه اشك ها كه فشاندم

وان گل خشكيده را به سينه فشردم

آن گل خشكيده، شرح حال دلم بود

از دل پر درد خويش با تو چه گويم؟

جز به تو، از سوز عشق با كه بنالم

جز ز تو، درمان درد، از كه بجويم؟

من، دگر آن نيستم، به خويش مخوانم

من گل خشكيده ام، به هيچ نيرزم

عشق فريبم دهد كه مهر ببندم

مرگ نهيبم زند كه عشق نورزم

پاي اميد دلم اگر چه شكسته است

دست تمناي جان هميشه دراز است

تا نفسي مي كشم ز سينه ي پر درد

چشم خدا بين من به روي تو باز است

                                                                               فریدون مشیری

پرگشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسما ن صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فروریخته درآب

شاخه ها دست براورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی از این عشق حذر کن

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب آیینه ی عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است

تا فراموشی کنی چندی از این شهر سفر کن

با تو گفتم حذر از عشق؟ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم

نتوانم

                                                                                                          فریدون مشیری

در فراقت در جستجوی کلامت

دوست داشتن برایم معنا یافته 

ای کاش در امتداد حادثه دگرگون شوم

از تلاطم زندگی هراسی ندارم

غروب برایم طلوع دیگر است

از دریای طوفانی از امواج افسون ها گذشته ام

تا به سرزمینی رسم بنام عشق

تا تمام غم های گذشته ام

را به دست فراموشی سپارم

و به تو بیندیشم

ای مهربانم

فقط به تو...

در فراقت در جستجوی کلامت

دوست داشتن برایم معنا یافته 

ای کاش در امتداد حادثه دگرگون شوم

از تلاطم زندگی هراسی ندارم

غروب برایم طلوع دیگر است

از دریای طوفانی از امواج افسون ها گذشته ام

تا به سرزمینی رسم بنام عشق

تا تمام غم های گذشته ام

را به دست فراموشی سپارم

و به تو بیندیشم

ای مهربانم

فقط به تو...

باز هم امروز صبح، بالشتم را محکم بغل کرده بودم، نمی‏دانم معنای

روانشناسانه‏اش چیست؟ تنهایی بیمارگونه یا وفاداری تحسین برانگیز.

هوا سرد شده است، دست‏های من بیشتر از همه سرما را می‏فهمد.

سرما یعنی دستی که تنها مانده است، هوای سرد امّا یعنی تنهایی

دست‏هایت را کسی نخواهد فهمید