اگر تنهای تنهایم باشم باز خدا با من است

چشمهایت به من آموخت که با آخرین نگاه اولین رنج آغاز می شود...!

هنوز هم خیال تو همان بهانه است...

وشب را در تلاوت روز خواندم ...

در ازای ماندنت ...

ماندم ...

ای سنگ صبور آتشکده ای د ل سخت تنهای من ...!

برایت شمع خواهم شد ...

آب میشوم ...

اشک میشوم ...

خاک میشوم ...!

و بارانی ترین روزها میشوم ...

آفتابی میشوم ...!

سخت میشوم ...!

نرم می شوم ...

شوق میشوم..!

پاک میشوم ...!

همان گونه که میخواهی ...

و تو پیش از اینها برایم خواسته بودی ...!

همان میشوم که هم اکنون ماندنم را در خود به جستجوی تو گشتم ..!

در افسانه نبودی در آب نبودی در ستاره نبودی در خاک نبودی در شب نبودی

که در دل بودی و این صداقت بی پایان تو ..!

در کشمکشهای گفتن های تو در آتشکده این دل به زنجیر در آمدهء تو ....!

باز تداعی تکرار شد ...

صداقت گفتار شد ...

حماقت نیست عشق است ...

و عشق است و دوست داشتن ...

نه دردست قلب عروسکی بلکه در دستان محبت های تو...

عشق مانند هواست

پس تو قدری نفس هایت را جانانه تر بکش

چه ارتباط ساده ای بین من و تقدیر هست ،

تقدیر ویران میکند من هم مرمت*

با تمام وجود صدايت مي کنم . صدايت مي کنم تا نگاهم کني ، نگاهم کني تا

چشمان پر از اشکم را ببيني ، اشکهايم را ببيني تا دلت برايم بسوزد ، دلت

بسوزد تا يک لحظه بيشتر کنارم بماني . آن وقت از ته دل فرياد خواهم زد و به تو

خواهم گفت صادقانه

 دوستـــــــــــــــــــــــــــــــــــت دارم

کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ

کار ما شاید این باشد که در افسوس گل سرخ شناور باشیم

عشق چیزی است که بیشتر از هر چیزی داشتنش را دوست داریم

 و بیشتر از هر چیزی دادنش را دوست داریم

 و هیچ کس در نمی یابد که عشق همان چیزی است

 که همواره داده می شود و پذیرفته نمی شود.

"جبران خلیل جبران"

خیال جام حضورت

مرا اسیر لحظه ها کرده

غم فراق ترانه ی چشمانت

مرا روانه ی کوچه ها کرده

غرور لطیف هستی آسمانیت

مرا ز اصل بودن خود جدا کرده

صدای پای آمدنت

به گوش من جفا کرده

سکوت حاصل از این بی وفایی ات

توسل دل مرا به ناله ها کرده

به شوق رویش غنچه های بودنت

نفس کشیدن جانم به تن وفا کرده.

تقدیم به : ......

کسی که مثل هیچ کس نیست.

چقدر دلم میخواهد جوری حرف بزنم که این سیب هم باور کند که این عنکبوت خانه زاد هم نترسد از من که این گل هم رازش را بی دلیل بگوید که شعور اشیا شعر و ترانه ام را ادراک کند که مرغ عشقی بلبلی کلاغی حتی خدای من چقدر دلم میخواهد جور دیگری حرف بزنم.

شمع بود،اما کوچک بود. نور هم
.داشت اما کم بود

،شمعی که کوچک بود و کم
. برای سوختن پروانه بس بود

مردم گفتند:شمع عشق است و
. پروانه عاشق

.و زمین پر از شمع و پروانه شد

پروانه ها سوختند و شمع ها
. تمام شدند

،خدا گفت:شمعی باید دور
شمعی که نسوزد،شمعی که
.بماند

پروانه ای که به شمع نزدیک
.می سوزد عاشق نیست

شب بود،خدا شمع روشن
کرد. شمع خدا ماه بود. شمع
.خدا دور بود

.شمع خدا پروانه می خواست.لیلی، پروانه اش شد

.بال پروانه های کوچک زود می سوزد، زیرا شمع ها، زیادی نزدیکند

.بال لیلی هرگز نمی سوزد. لیلی پروانه شمع خداست

.شمع خدا ماه است. ماه روشن است؛ اما هرگز نمی سوزاند

.لیلی تا ابد زیر خنکای شمع خدا می رقصد

"عرفان نظرآهاری"

محبت ورزیدن به کسی که لیاقت محبت را ندارد اسراف محبت است

"دکتر شریعتی"

رنگین کمان ٬

پاداش کسانی است که تا آخرین قطره ٬

زیر باران می مانند . 

بازهم برای تو مینویسم تا بدانی      

                 که یادتو در لحظه لحظه من جاریست.